Simula at Wakas

Habang nagwawalis ako kaninang umaga, napansin ko ang mga mabibintog na bunga ng mangga. Nakalaylay sa mga sanga. Kay gandang pagmasdan. Mabuti na lamang at marami pa ring nanatili sa puno sa kabila ng mga bagyong dumaan at pabugso-bugsong hangin sa ngayon.   Sandali akong pumasok ng bahay, kinuha ang camera at saka pinicturan. At least pang souvenir man lang kung sakali mang magtuloy ang panibagong bagyo ('low pressure' pa lang naman). 

Napagtuunan ko rin ng pansin ang katabing puno. Ang sunkist na itinanim ni Tatay. Di kadalasang nabubuhay ang mga ganitong prutas sa isang tropical na bansa gaya ng Pilipinas subalit  nakapagpabuhay muli ng isang puno si Tatay. Natatandaan ko na mga bata pa kami nang mabuhay ang isang ganitong puno sa tabi ng lumang bahay namin.  Andami at kay tamis  ng bunga subalit di ito nagtagal at namatay  din. At sa ngayon sa ikalawang pagkakataon ay naging mayabong muli  ang isang puno. Napakarami  ng kanyang bunga. Matatamis at mabibintog. Yun nga lang sa paglipas ng panahon ay unti-unting nalalagas ang mga dahon. Natutuyo ang katawan. Nagbunga man siya ng marami nitong mga nagdaang taon ay tila yata  nagbabadya na ng pamamaalam.

Sabagay ganyan naman talaga ang buhay. Tao man o halaman - may simula at may wakas. Pana-panahon din lamang. Minsan hitik, minsan natutuyo. Nais man naming mapanatili ang kanyang pagyabong  pero sadyang darating ang panahon ng tagtuyot. Kaya nga marahil dapat lang na ipagpasalamat  ang lahat ng bagay  habang nariyan pa at pinakikinabangan.  Pagyamanin. Alagaan. Pahalagahan. Sapagkat sinuman ay hindi makasisiguro kung hanggang kailan ang kanyang dalang biyaya. 

Panibagong taon na nga pala. Nawa'y sikapin din nating simulan ang ating mga adhikain na may positibong pananaw at patuloy na pag-asa sa isang masaya at mapagpalang hinaharap.   

Seize the moments of happiness, love and be loved! That is the only reality in the world, all else is folly. It is the one thing we are interested in here. - Leo Tolstoy

Buhay ay Pagtatanim

Kabutihang iyong itinanim, 

Pihadong aanihin. 

Di man agad dumating, 

Bawat araw mo’y pagpapalain.
~Kartun Netbuk

Nagkwento si Tatay. Nuong araw kapag may manggang hinog na pasalubong si Lolo ay pinaghahati-hatian nilang magkakapatid. Hahatiin ang dalawang pisngi at sa isa naman ang bandang gitna. At masaya silang kakain. Sa ngayon, lalo na sa kapanahunan ng mangga ay hindi na namin kailangan pang hatiin ang prutas. Kahit tig-iilan kami, ok lang. Hindi dahil sa ‘rich’ na kami kundi dahil sa namumunga na ang maraming puno ng manggang itinanim ni Tatay nuong kabataan niya. Kaya nga kahit na ang mga kasunod na henerasyon namin ay makikinabang din dito. 

Ang buhay ay tulad ng pagtatanim. Hindi mo mapakikinabangan kaagad ang mga punlang itinanim. Bagkus ay sa pagdaan pa ng mga panahon. May mga pagkakataon pa ngang hindi na ikaw ang makikinabang sa bunga. Subalit ang mahalaga ay ang pagpupunyaging makapagpunla at makatulong sa iba. 

Naalala ko ang isang kwento. Isang matandang lalaki ang abalang nagtatanim ng punongkahoy. Nakita siya ng isang mas nakababatang lalaki. Lumapit sa kanya at saka sinabing. “Lolo, nagtatanim pa kayo ng puno. Eh kahit na abutin pa kayo nang mahigit sampung taon ay hindi nyo na mapakikinabangan ang mga bunga nyan!.” Mabilis namang tumugon ang matanda. “Ginoo, matanda na nga ako.. at sa edad ko ay marami na rin akong nakaing bunga na hindi naman ako ang nagtanim. Hayaang mong sa pamamagitan ng pagtatanim ko sa ngayon ay maibalik ko ang grasya sa mga susunod pang henerasyon.” Hindi na nakakibo ang ginoo. 

Life is a gift, and it offers us the privilege, opportunity, and responsibility to give something back by becoming more. ~Anthony Robbins 

…for whatever one sows, that will he also reap. ~Galatians 6:7