Simula at Wakas

Habang nagwawalis ako kaninang umaga, napansin ko ang mga mabibintog na bunga ng mangga. Nakalaylay sa mga sanga. Kay gandang pagmasdan. Mabuti na lamang at marami pa ring nanatili sa puno sa kabila ng mga bagyong dumaan at pabugso-bugsong hangin sa ngayon.   Sandali akong pumasok ng bahay, kinuha ang camera at saka pinicturan. At least pang souvenir man lang kung sakali mang magtuloy ang panibagong bagyo ('low pressure' pa lang naman). 

Napagtuunan ko rin ng pansin ang katabing puno. Ang sunkist na itinanim ni Tatay. Di kadalasang nabubuhay ang mga ganitong prutas sa isang tropical na bansa gaya ng Pilipinas subalit  nakapagpabuhay muli ng isang puno si Tatay. Natatandaan ko na mga bata pa kami nang mabuhay ang isang ganitong puno sa tabi ng lumang bahay namin.  Andami at kay tamis  ng bunga subalit di ito nagtagal at namatay  din. At sa ngayon sa ikalawang pagkakataon ay naging mayabong muli  ang isang puno. Napakarami  ng kanyang bunga. Matatamis at mabibintog. Yun nga lang sa paglipas ng panahon ay unti-unting nalalagas ang mga dahon. Natutuyo ang katawan. Nagbunga man siya ng marami nitong mga nagdaang taon ay tila yata  nagbabadya na ng pamamaalam.

Sabagay ganyan naman talaga ang buhay. Tao man o halaman - may simula at may wakas. Pana-panahon din lamang. Minsan hitik, minsan natutuyo. Nais man naming mapanatili ang kanyang pagyabong  pero sadyang darating ang panahon ng tagtuyot. Kaya nga marahil dapat lang na ipagpasalamat  ang lahat ng bagay  habang nariyan pa at pinakikinabangan.  Pagyamanin. Alagaan. Pahalagahan. Sapagkat sinuman ay hindi makasisiguro kung hanggang kailan ang kanyang dalang biyaya. 

Panibagong taon na nga pala. Nawa'y sikapin din nating simulan ang ating mga adhikain na may positibong pananaw at patuloy na pag-asa sa isang masaya at mapagpalang hinaharap.   

Seize the moments of happiness, love and be loved! That is the only reality in the world, all else is folly. It is the one thing we are interested in here. - Leo Tolstoy