Masasayang Ibon . . .

Halos araw-araw ay naririnig ko ang awit ng mga ibon sa may bintana ng aking kwarto. (Palibhasa’y maraming puno sa paligid ay ginawang tambayan  ang mga sanga.) May isang uri nga ng ibon na tila hindi nagsasawa sa iisang tono. Saulo ko na nga ang melody. Madalas ay sinasabayan ko na rin. Natutuwa lang ako sa mga damuho... Di yata nila alam ang kahulugan ng salitang ‘kalungkutan’. Huni dito. Awit duon. Lipad. Laro. Taguan...Patintero…. Walang pakialam sa mga kaganapan sa paligid. Masaya na hinaharap ang bawat mga araw. Kapag umuulan, e di tahimik muna sila pero kapag maaraw na naman ay patuloy na uli sa ‘good time!’. Kung hanggang kailan ang kanilang pamamayagpag, ay wala silang pakiaalam. Basta mag-eenjoy sila hanggang may hininga. Relax lang sila.   Naiisip kaya nila ito?

Look at the birds of the air; they do not sow or reap or store away in barns, and yet your heavenly Father feeds them. Are you not much more valuable than they?  Can any one of you by worrying add a single hour to your life? ~Matthew 6:26-27  

Selling lanterns on the streets...

Natawa ako sa nabasa ko nung isang araw. May mga batang carolers na kumanta na ganito ang kanilang lyrics:

Di ako sigurado kung seryoso ang mga batang yan. Kung sakali man ay sadyang nakakatawa. Kahit ako at madaling makasasaulo ng lyrics na yan. By the way, malamig na talaga ang simoy ng hangin. At wari’y kay saya ng bawat damdamin. Ang tibok ng puso sa dibdib. Para bang hulog na ng langit. Teka, lyrics din yan, napaawit lang at nais  bumati sa lahat ng 'Maligayang Pasko!' Nawa’y maramdaman natin ang tunay na diwa ng Pasko! Patnubayan nawa tayo ng Panginoon!

Maging Responsable sa Pagtatapon

Umaga pa lang kahapon ay napansin ko na ang mga kalat sa harap ng bahay. Mga basura mula sa mga nagdadaan at mga duming dala ng hangin. Busy ako sa umaga kaya’t hindi ko na nagawang makapaglinis pa. Sa muli kong paglabas makaraan ang ilang oras ay nakatawag pansin  muli ang mga basura. Nakakairita man, hindi ko na lang ito pinansin. Bandang hapon na nang ako'y makabalik at syempre nandun pa rin ang mga kalat! Kaya’t kumuha ako ng walis at pansamantalang naglinis. Sa totoo lang ay hindi naman talaga kusang mawawala ang mga ito. Kailangang may gumalaw, kailangang may kumilos. (May related post ako  ukol dito) 

Dahil sa paglilinis, naging maganda na sa paningin ko ang daanan sa harap. At dahil din sa physical activity na ginawa ko, ay medyo nagboost ang Serotonin level sa aking brain. Ito ay  sinasabing ‘happiness hormone’. Nagkaroon tuloy ako ngayon ng ideya kung ano ang isusulat. 

Ngapala, heto ang mensahe ko para sa lahat!

Patalastas:
Naging busy ako sa isang website na sinasabing mabilis na mai-momonetize  ang mga posts mo kumpara sa  revenue na makukuha mula sa mga ads provider.  Kung sakali, ito’y isang magandang opportunity  para sa mga bloggers kaya sinubukan ko. Sa ngayon, medyo positibo ang developments pero hindi ko pa mai-se-share ang detalye hangga't wala pa akong pruweba  na may revenue nga. Baka next week ay makapagpopost ako tungkol dito.     

Minsan Gustong Bumitaw

Bakit Di Mabuksan Ang Pinto?

Isang guro ang naglalakad patungong library. Malalim ang kanyang iniisip. Mga personal na alalahanin sa pamilya at sa trabaho. Nang marating na niya ang library ay ikinabig patulak ang pinto. Hindi ito nabuksan. Inulit pang muli at madiing itinulak. Hindi pa rin nabuksan. “Ano ba yan! Ang aga-aga sarado na agad ang library!”. Nayayamot na tinuran ng guro. Patalikod na umalis at nasalubong  ang isang bata na papunta rin sa library. Huminto siya at tumingin sa direksyon ng estudyante. Hinila ang pinto at kaagad na nakapasok sa loob. Muli niyang binalikan ang library.  Napansin ang nakalagay na karatula sa pinto - “PULL”.

Pilit din ba nating binubuksan ang pinto ng ating mga pangarap? ng ating mga pang-araw-araw na gawain? Pwersahang itinutulak na sa halip ay hilahin? Ganundin ako kung minsan. Pinagsisikapang  makuha ang mga bagay  sa sariling pamamaraan gayung mayron namang mas akmang paraan. Madalas ay napapagod sa paggawa at pag-iisip. At nagagalit kapag hindi ito naisakatuparan kaagad.  Kung pwede nga lang na matularan ang gawi ng mga bata na madalas ay pokus ang isip  sa kasalukuyang gawain at hindi binabagabag ng mga alalahanin. Simple lang ang hangarin at masaya ang pananaw sa hinaharap. Kung madali lamang na turuan muli ang ating mga sarili na laging magtiwala sa Diyos, mamuhay ng simple,  magpahinga kung kinakailangan at laging maging positibo sa anumang pagsubok. Sa ganitong paraan mas madali nating mabubuksan ang pinto ng mabuting bukas.   

Always take hold of things by the smooth handle. ~Thomas Jefferson

Every tomorrow has two handles. We can take hold of it with the handle of anxiety or the handle of faith. ~Henry Ward Beecher

Ako Matatakot sa Iyo?

Nakita ako ng pusa namin nang padating ako mula sa kabilang bahay. Alam nitong bitbit ko ang pagkain para sa kanya kaya’t malayo pa’y patakbo na itong sumalubong. Subalit sa paglapit nito ay isang aso ang humarang sa kanya at tipong galit o nananakot. Hindi natinag ang pusa at wari’y hinarap pa siya. She looked straight into the dog’s eyes. Kapagdaka’y umalis din ang aso. Nag-isip ako, ano kayang sinabi ng pusa sa aso? ‘Oops, akala mo ba matatakot ako sa iyo?, go away or I’ll kick your ass! hehe.. 

Simpleng lesson ang na-realize ko. Hindi komo mas malaki sa kanya ang aso ay ikatatakot na nya. Sa halip na kumaripas ng takbo ay tumigil pa sya. Hinarap nya ito – eye to eye! Hmm tayo kaya? Kapag may danger o pagsubok sa atin, ganundin kaya ang magiging unang reaksyon natin? Hindi kaya magpanic agad tayo? O kaya kung may mabibigat na alalahanin, Ok lang bang gawing shock absorbers ang good time, alcohol, vices at iba pa? Tanong lang…mahirap sagutin pero kagaya ng pusa, sana ay humarap tayo straight into the problem’s eye at saka sasabihing ‘Akala mo ba matatakot ako sa iyo?’