Kumapit Ka Lang!

“Wag na wag kang bibitaw sa akin. Baka mawala ka. Napakaraming tao dito sa mall” Ang mahigpit na bilin ng isang ina sa kanyang limang taong gulang na anak. “Naiintindihan mo ba? Kumapit ka lang sa akin. Kumapit ka sa palda ko. Wag kang bibitaw!” “Opo!” ang sagot ng bata. 

Palibhasa’y malapit na ang Pasko, hindi na magkamayaw ang mga mamimili. Patuloy na dumagsa ang mga tao. Pagkaraan ng ilang minuto, humahangos ang ina sa kinaroroonan ng isang guwardya. Naiiyak na nagtanong. “Mamang guwardiya...may nakita ba kayong  batang babae? Nawawala po ang aking anak... May hawak po siyang palda!” 

Joke lang! Mula yan sa isang talk na narinig ko kay Bo Sanchez. Nakakatawa pero may mensahe para sa atin. Sa ating buhay, marami tayong kinakapitan – trabaho, kabuhayan, mga materyal na bagay, mga alalahanin at kung anu-ano pa. Syempre, kailangan natin ng ‘sense of security’ sa buhay. Mahalaga ang mga ito para sa kinabukasan natin at ng pamilya. 

Yun nga lang, madalas ay sa palda tayo kumakapit. Ang palda ang tanging inaasahan. Nalilimutang kumapit sa may-ari ng palda. I mean duon sa tagapag-provide ng mga pangangailangan natin - ang Diyos. Ang Diyos na  higit na nakakaalam ng mga bagay-bagay na makabubuti para sa atin.

Yes, I am the vine; you are the branches. Those who remain in me, and I in them, will produce much fruit. For apart from me you can do nothing. ~John 15:5

Pinoy, Kakaiba Talaga!

Ngayon lang uli ako nakapag-update sa blog na ito. Naging busy sa Bubblews. Nais ko rin kasing kumita sa pagsusulat o sa pagpopost ng graphic arts. Yun nga lang sa loob na mahigit isang buwan ay naging 'up and down' ang experience ko sa site na iyon. ‘UP’, dahil masaya at kumikita legitimately online. ‘DOWN’ dahil sa pagdagsa ng mga pinoy users sa site ay naging ‘pasaway’ ang marami kaya’t nabansagan tuloy na ‘spammers’ ang mga Pinoy. Mula sa chat group ay nababasa ko ang mga  ‘accusations’ mula sa iba na kung tutuusin ay tama din (inuulit ko, may point talaga sila) subalit hindi dapat na i-generalize. Marahil hindi lang talaga naka-specify nuong una ang mga 'do’s and don’ts' sa site kaya’t naging ‘excited’ ang mga Pinoy. Ginawa  nilang parang facebook iyon. Dumating din sa point na gusto na nilang ipa-ban ang lahat ng Philippine users. Pero dahil na rin siguro sa ‘kakaibang’ traffic na nilikha ng mga Pinoy ay hindi nila ito nagawa. (Di pa ako sigurado sa mga posibleng mangyari). Ang masasabi ko lang ay ‘amazing talaga ang mga pinoys!’. Kapag nagkasama-sama ay malakas ang pwersa. Kahit siguro sa internet ay kayang mag-People Power. Ang ikinalulungkot ko lang ay ang ‘generalizations’ na ibinansag ng ibang international users. (again, hindi lahat sila dahil marami din namang dumedepensa) Anyway, I’ve decided to make lesser posts sa site na iyon  at magkaroon na muna ng time para sa iba pang mga bagay. Let me end with this quote plus a cartoon work.

“All generalizations are false, including this one.” ~Mark Twain 

Ang Kape ng Buhay

Bumisita ang isang grupo ng mga alumni sa kanilang Professor. Kwentuhan sila. Sa simula’y masaya subalit nang kalaunan na ay napag-usapan na ang mga stress sa buhay at trabaho.

Sandaling pumasok sa kusina ang Professor para kumuha ng kape. Sa pagbalik nya’y  bitbit ang malaking pot gayundin ang mga tasa na may iba’t-ibang hugis, laki at anyo – porcelain, plastic, glass, crystal, may mga simple at may mamahalin.

Bawat isa sa kanila ay pumili ng kani-kanilang tasa. Habang humihigop ng kape ay nagsalita ang Professor.

“Kung mapapansin nyo, halos mga mamahaling tasa ang inyong pinili. Ang mga simpleng tasa ay naiwan sa lagayan. Syempre, tama lamang na pumili tayo ng ‘the best’ para sa sarili. Pero alam nyo ba na minsan ang mga maling priority natin ang nagiging sanhi ng ating mga stress sa buhay. Kung tutuusin walang kinalaman ang lasa ng kape sa tasa. Kadalasan ay ikinukubli pa nito ang kanyang laman. Bagamat yung laman lamang ang hangad natin pero ginugusto pa rin natin ang magagarang  sisidlan. Minsan, ay ikina-iinggit pa ang nakukuha ng iba.”

Nagpatuloy pa ang Professor: “Ang kape ay ang ating buhay. Ang ating trabaho, posisyon at mga materyal na bagay ay ang tasa. Ito’y sisidlan lamang subalit madalas ay nakapokus tayo sa lagayan at nalilimutan natin na mas mahalaga ang laman.” 

Napag-isip-isip ko ang mga sinabi ng Professor. Dahil sa paghahangad natin ng magandang sisidlan, madalas ay masyadong nagiging abala tayo. Nakalilimot tuloy na mas mahalaga ang buhay kaysa sa mga materyal na bagay.

Pira-pirasong Aral

Ang buhay ay parang jigsaw puzzle. Binubuo isa-isa. Hindi sabay-sabay. Gayundin ang mga problema, nakaka-praning kung pagsasabay-sabayin. 

Huwag masyadong mag-alala sa iniisip ng iba. Hindi lang ikaw ang naiisip nila. Unfair naman kung lagi mo silang naaalala ngunit di ka naman mahalaga para sa kanila.

Matinding kalaban ang inggit. Isipin mo na lang na minsan ay nauuna ka, minsan nahuhuli. At sa bandang huli'y ikaw din ang makapagpapasaya sa sarili.

Ang buhay ay parang gulong. Minsan nasa itaas, minsan nasa ibaba. Ang mahalaga'y umuusad ka na mas lamang ang saya! 

Ang mga kaibigan ay dumarating…at umaalis...at may nagbabalik. Pahalagahan ang mga nananatili. Sa iyong pagtanda, sila ang mga pabaong maghahatid ng magagandang ala-ala.

Maging Responsable sa Pagtatapon

Umaga pa lang kahapon ay napansin ko na ang mga kalat sa harap ng bahay. Mga basura mula sa mga nagdadaan at mga duming dala ng hangin. Busy ako sa umaga kaya’t hindi ko na nagawang makapaglinis pa. Sa muli kong paglabas makaraan ang ilang oras ay nakatawag pansin  muli ang mga basura. Nakakairita man, hindi ko na lang ito pinansin. Bandang hapon na nang ako'y makabalik at syempre nandun pa rin ang mga kalat! Kaya’t kumuha ako ng walis at pansamantalang naglinis. Sa totoo lang ay hindi naman talaga kusang mawawala ang mga ito. Kailangang may gumalaw, kailangang may kumilos. (May related post ako  ukol dito) 

Dahil sa paglilinis, naging maganda na sa paningin ko ang daanan sa harap. At dahil din sa physical activity na ginawa ko, ay medyo nagboost ang Serotonin level sa aking brain. Ito ay  sinasabing ‘happiness hormone’. Nagkaroon tuloy ako ngayon ng ideya kung ano ang isusulat. 

Ngapala, heto ang mensahe ko para sa lahat!

Patalastas:
Naging busy ako sa isang website na sinasabing mabilis na mai-momonetize  ang mga posts mo kumpara sa  revenue na makukuha mula sa mga ads provider.  Kung sakali, ito’y isang magandang opportunity  para sa mga bloggers kaya sinubukan ko. Sa ngayon, medyo positibo ang developments pero hindi ko pa mai-se-share ang detalye hangga't wala pa akong pruweba  na may revenue nga. Baka next week ay makapagpopost ako tungkol dito.     

Mabuting Tinapay (at tubig)

'Mabuting tinapay' o 'good vibration bread' – Yan ang tawag ko ngayon sa Ostia. Yung manipis na tinapay na tinatanggap natin sa misa. Aminado ako minsan na hindi ako nakakapangumunyon pero sa ngayon pinipilit kong gawin ito regularly. Nuong isang linggo, habang nasa misa ako ay naalala ko ang Water Crystals Experiment ni Masaru Emoto, isang Japanese scientist.

Makikita nyo ang kaibahan ng mga water crystals! Di hamak na mas maganda yung dalawang nauna.

Yan naman ang epekto ng dasal sa mga crystals. Amazing!! Ang iba pang water crystal images ay ipinost ko dito.

Opinyon ko lang, kung ang polluted water na dinasalan ay nakapag-produce ng mga magagandang water crystals, ano pa kaya ang ostia na dinasalan din ng marami? Posibleng hindi ito kapani-paniwala sa ilan at paniniwala lang..  pero minsan ‘beliefs’ is more important ng ‘facts’.

Have a great new week! 

Ang orihinal na source ng mga images ay makikita dito.